Zij-instromer Mona: “Ik moet er niet aan denken om terug te gaan naar een kantoorbaan!”

0
264

Een carrièreswitch op latere leeftijd: het is niet ongebruikelijk en veel mensen kiezen dan voor de zorg. De redactie van Vrijheid in de Zorg portretteerde deze zijinstromers. Waar komen zij vandaan? Wat zijn hun motieven om voor de zorg te kiezen? In deze aflevering doet Mona den Otter (50) haar verhaal. Ze werkte tien jaar op kantoor in de verkoop binnendienst, maar was het zat om acht uur naar een beeldscherm te staren. 

Leerwerk traject 

Mona doet sinds 1 juni de opleiding tot verzorgende IG. De opleiding is versneld en duurt in totaal twee jaar, in plaats van drie. Je kwam niet zomaar binnen, vertelt Mona. ‘Van tevoren hebben we een intake en screening gedaan, om te kijken of het paste.’ Ze is in dienst van Viva Zorggroep, die een aantal verzorgingstehuizen onder haar hoede heeft. Voor het eerst is er voor zij-instromers een leerwerktraject opgezet. ‘Ik werk in huis De Loet van Heiloo, een verzorgingstehuis voor ouderen.’

Verkoop binnendienst

Ze heeft al een carrière achter de rug vol zijpaden en afslagen. Toen ze net van school kwam, is ze gaan werken als chemisch analist. ‘Ik had de laboratoriumopleiding gedaan en heb tien jaar in het veld gewerkt. Tot ik noodgedwongen mijn werk kwijt raakte. Ik had net mijn oudste gekregen en een parttime baan vinden was toen erg moeilijk.’ De keuze was snel gemaakt: het werd de secretaresseopleiding. Vervolgens kreeg ze een ander soort kantoorbaan, in de verkoop binnendienst, waarbij ze meer met klanten te maken kreeg. ‘Ik had klantcontact: als klanten gingen bellen met vragen over producten, stond ik ze te woord. Ik was verantwoordelijk voor de kwaliteit, de klachtenafhandeling en het klantencontact. Een erg veelzijdige baan.’ De eerste jaren had ze daar best plezier in, maar de laatste jaren ging haar kantoorbaan haar steeds meer tegenstaan. ‘

Switch naar de zorg

Het werk heeft ze tien jaar volgehouden. ‘De afgelopen twee jaar begon het te kriebelen: wil ik dit de rest van mijn leven gaan doen? Toen ben ik gaan rondkijken. Ik heb gekeken naar wat ik wel en niet leuk vond en werd daarbij geholpen door verschillende organisaties.’ Ze doorliep ook diverse testen. ‘Waar ligt je hart, wat kun je, ben je praktisch of theoretisch ingesteld? Daar kwam een bepaald beeld uit. Ik trok het meeste naar de zorg toe.’ Maar daar kwamen ook praktische problemen om de hoek kijken. ‘Leven van een leerlingbudget was voor mij niet te doen. Ik had een eigen huishouden met twee kinderen dat ik draaiende moest houden.’

Toen er een spotje op tv werd uitgezonden, waarbij mensen die interesse hebben in de zorg, werden uitgenodigd om met een coach te kijken naar wat mogelijk is, zette dat Mona in beweging. ‘Ik heb heel goede gesprekken gehad met een coach. Degene met wie ik sprak, gaf me als tips: ga eens bellen als er een vacature voorbij komt. Toen kwam er een vacature voorbij voor Verzorgende IG. En zo is het balletje gaan rollen.’ Ze stapte in een traject dat speciaal voor zij-instromers is opgezet. Haar salaris is gebaseerd op haar laatstverdiende loon, waardoor het financieel ook haalbaar is om deze stap te wagen. Haar jongste kinderen zitten op de middelbare school en zijn zelfstandig genoeg om hun eigen ding te doen.

Pittig traject

Tot nu toe bevalt het werken en leren Mona goed. ‘Ik moet er niet aan denken om terug te gaan naar kantoor, want ik ben best een praktisch ingesteld persoon. Ik ben iemand die met haar handen bezig moet zijn, die niet acht uur achter een beeldscherm moet gaan zitten. Dat was wel praktisch toen de kinderen nog klein waren, maar het heeft niet mijn hart. Ik vind het heerlijk om zorg te dragen voor de ouderen.’ Haar verwachting van het beroep en de realiteit komen wel aardig overeen, zegt ze. Maar eenvoudig is het zeker niet. ‘Het is een pittig traject. De groep van zestien waar ik mee ben begonnen, daarvan zijn er nu elf of twaalf over. Af en toe heb ik ook mijn twijfels: ga ik het wel halen? Je moet werken, leren, je hebt je huishouden en alles eromheen. Ik denk dat iedereen zijn eigen redenen heeft om te stoppen. Je bent heel lichamelijk bezig, niet iedereen kan dat aan. Het werk vergt ook veel van je lijf, ik ben ook geen twintig meer. De theorie die je moet leren, is veel meer, omdat het een tweejarig versneld traject is. Daar moet je veel tijd in steken.’

Na een werkdag gaat ze meestal naar huis met een gevoel van voldoening. ‘Iedereen heeft wel eens een dag dat het een stuk minder gaat, dat je bijvoorbeeld drie keer een poepbroek moet verschonen, maar je hebt uiteindelijk wel die persoon kunnen helpen en dat geeft een voldaan gevoel. Dat is toch anders dan bij mijn vorige kantoorbaan, waarbij het draaide om de cijfers. Iedereen werkte voor zich, het was zakelijk.’

Ouderen: een fascinerende doelgroep

Hoe ziet ze haar toekomst? ‘Mijn droom is om deze opleiding af te maken en dat ik over twee jaar mijn diploma heb. Ik heb tegenwoordig een vriend, we praten er wel eens over dat we over vijf of tien jaar een boerderij hebben, waar we een zorgboerderij van kunnen maken met kleinschalig wonen. Ik weet niet of het haalbaar is, maar het lijkt mij wel heel leuk. Ik denk ook dat ouderen echt mijn doelgroep is. Ik heb er vaak over nagedacht over hoe het zou zijn om met lichamelijk of geestelijk gehandicapten te werken, maar dat spreekt me toch minder aan. Met ouderen werken is fascinerend: zij hebben een heel leven achter zich en van alles meegemaakt. Ieder leven is weer anders, je kunt er zoveel van leren!’

LAAT EEN REACTIE ACHTER

− 6 = 1