“Als je iemand persoonlijke aandacht geeft, bloeit diegene helemaal open”

0
224

Als zorgverlener maak je mooie, maar ook ingrijpende gebeurtenissen mee. Stergevallen, ernstig zieke patiënten of mensen met een bijzonder verhaal of een andere gebeurtenis, die je bij blijft en vormt tot wie je bent, als beroepsprofessional en als persoon. De redactie van Vrijheid in de Zorg tekende deze ontroerende en bijzondere verhalen op. In de tweede aflevering: Ilse Dekker (20 staat pas aan het begin van haar zorgcarrière, maar heeft nu al ontdekt dat de doelgroep ouderen haar hart heeft.

Ilse Dekker (20 werkt als gastvrouw in een woonzorgcentrum van Beweging 3.0 in Amersfoort. Daarnaast volgt ze een opleiding tot begeleider maatschappelijke zorg. Ze is begonnen op niveau 3 en doet nu een niveau hoger. “Ik heb in het verleden de opleiding helpende zorg en welzijn (niveau 2) gedaan, maar kwam erachter dat ik de maatschappelijke zorg leuker vind”, vertelt ze. Vooral de doelgroep ouderen spreekt haar aan, heeft ze ontdekt. “Het is mijn passie om met ouderen te werken. Als ze teruggaan met de taxi met een glimlach op hun gezicht, dan heb ik een voldaan gevoel over de dag.”

Ze heeft meerdere voorbeelden die dat illustreren. Zo ging ze wandelen met een man, die onzeker was en constant om bevestiging vroeg. Hij was blij dat hij persoonlijke aandacht kreeg. Ilse is gelovig opgevoed en praat ook wel eens met ouderen over het geloof, als ze denkt dat zij daar behoefte aan hebben. Ze was blij verrast toen bleek dat een man een wat nieuwer liedje bleek te kennen, en niet veel later waren ze samen uit volle borst aan het zingen. “Het is mooi om het geloof te delen, ook al komt diegene uit een andere generatie. Heb je naaste lief als jezelf, is ook een belangrijk motto in mijn leven.”

Een vrouw in het bijzonder is haar bij gebleven, vertelt ze. “Ze was heel angstig en onzeker. Er werd een muziekactiviteit georganiseerd en ik liep met haar mee. Ik ging naast haar zitten en er kwam een lach op haar gezicht. Dat vond ik mooi om te zien. Dat je iemand persoonlijke aandacht geeft, waardoor diegene open bloeit.”

Het zijn eigenlijk heel veel bijzondere momenten die haar werk als gastvrouw zo waardevol maken, vindt Ilse. Ze voelt zich ook extra speciaal als ouderen haar herkennen en tegen haar zeggen: “Ilse, werk jij vanavond ook?” De mensen voor wie ze zorgt, kampen met dementie, maar ook met spraakaandoeningen als afasie en psychische problemen. Tijdens haar opleiding tot helpende leerde ze over het ziektebeeld dementie en hoe ze mensen die hieraan lijden, het beste kan begeleiden. “Ik heb ook gewerkt met mensen met Korsakov, dat is een heftige doelgroep. Ik liep stage op een dagbesteding, waar je sterk in je schoenen moest staan als begeleider.”

Omdat ze naar school gaat bij een leerwerkbedrijf dat in een zorginstelling is gevestigd, heeft ze tot nu toe vooral te maken met de doelgroep ouderen met dementie. Ze denkt dat dat het beste bij haar past, maar sluit andere mogelijkheden niet uit. “Het fijne is dat ik een brede opleiding doe, dan leer je ook over andere doelgroepen. Ik kan ook als ik mijn opleiding heb afgerond, kijken naar andere opties, zoals werken met vluchtelingen of mensen met een verstandelijke beperking.”

Ze ziet zichzelf eerder in een rol als maatschappelijk begeleider, dan aan het bed als verpleegkundige, hoewel dat vroeger wel haar droom was. “Ik heb gezien dat je onder druk werkt en minder tijd hebt om contact te maken met de ouderen. Mijn moeder werkt als kinderverpleegkundige, die heeft mij wel aangemoedigd om de zorg in te gaan. Daar ben ik haar heel dankbaar voor.”

DELEN

LAAT EEN REACTIE ACHTER

− 3 = 3