Bijzondere zorgverhalen: Renate (48) werkt op een afdeling met jongvolwassenen met NAH

0
571

Renate * (48), werkt als VIG’er en coördinerend verzorgende op een afdeling voor jongvolwassenen met niet aangeboren hersenletsel (NAH). Als zorgverlener maakte ze mooie, maar ook ingrijpende gebeurtenissen mee. Stergevallen, ernstig zieke patiënten of mensen met een bijzonder verhaal of een andere gebeurtenis, die je bij blijft en vormt tot wie je bent, als beroepsprofessional en als persoon. De redactie van Vrijheid in de Zorg tekende deze ontroerende en bijzondere verhalen op.

Verkeersongelukken, herseninfarcten en CVA’s: Renate ziet dagelijks de ingrijpende gevolgen voor jongvolwassenen, wiens leven totaal op de kop wordt gezet en nooit meer hetzelfde zal zijn. Op de afdeling waar zij werkt, moeten zij leren leven met hun aandoening. ‘Ik vind het een bijzondere, maar ook moeilijke doelgroep, omdat het heel confronterend is’, vertelt Renate. ‘Deze jongeren hebben al heel jong wat gekregen en mede daardoor een heel ander leven gekregen.’ En dat had haar ook kunnen gebeuren, realiseert ze zich steeds meer. ‘Nu ik 48 ben, ga ik daar meer en meer over nadenken’, zegt Renate. Hiervoor werkte ze op een revalidatiecentrum, waar ze juist veel mensen zag opknappen na een ziekte of ongeluk. ‘Daar zie je de andere kant van de medaille.’

Herseninfarct in Oostenrijk 

Twee specifieke cliënten hebben veel indruk op haar gemaakt. Ze zijn haar bijgebleven en daar wil ze graag over vertellen. ‘Tom, een man van 50 werd bij ons op de afdeling binnengebracht. Tijdens een wintersportvakantie heeft hij een herseninfarct gehad en heeft gerevalideerd in een revalidatieoord. Ik kende hem nog van gezicht, hij had bij mij op school gezeten. Maar mij herkende hij niet meer. Hij had een herseninfarct gehad en was heel depressief.’

Hij heeft een vrouw en twee kinderen. Door zijn handicap waren veel lichaamsfuncties uitgevallen, zoals praten. Hij sprak langzaam en had moeite om dingen te begrijpen. Tom werkte als ruimtelijk tekenaar bij een bouwbedrijf. Nu is hij aan één oog blind en halfzijdig verlamd. Zijn conditie is zwak en er komen steeds meer problemen bij. ‘Hij lijkt niet uit de negatieve cirkel te komen. Er zijn mensen op de afdeling die het geaccepteerd hebben, maar het merendeel heeft emotionele schade opgelopen. Daarvoor hebben wij ook een afdelingspsycholoog rondlopen en omgangsoverleg.’

Honderdvijftig kilo

Tom was heel opstandig en wilde thuis wonen, bij zijn vrouw en kinderen. Maar die zagen het niet zitten om de zorg voor hem over te nemen. Die frustratie botvierde hij op het personeel van de afdeling, vertelt Renate. ‘Hij schold ons uit. Ook was hij opstandig en gemeen.’ Hij had fors overgewicht en woog zo’n honderdvijftig kilo. Het verplegend personeel probeerde hem te begeleiding om zijn gewicht stabiel te houden, maar dat werkte averechts. ‘Hij ging extra eten om te laten zien dat hij overal schijt aan had. ‘Ik vreet mezelf dood, dan zijn jullie van me af’, zei hij dan. Hij was ook seksueel ongeremd naar jongere collega’s toe.’

In de twee jaar dat hij er woont, heeft Renate gezien dat hij wat rustiger is geworden. ‘Hij heeft zich er een beetje bij neergelegd, maar hij zegt wel dat hij als vader en echtgenoot afgedaan heeft. Bij ons moet het besef komen: hier moet ik de rest van mijn leven wonen. Dat is wel heel moeilijk.’

Logopediste

Een andere bewoonster die veel indruk op haar heeft gemaakt, is een voormalig logopediste. In haar werkzame leven hield ze zich bezig met mensen helpen te spreken en articuleren, maar door een drastisch eenzijdig ongeval, zal haar leven nooit meer hetzelfde zijn. ‘Ze kan alleen maar gillen, lachen, blij zijn of krijgen. Toen dit ongeluk haar overkwam, was ze 27, dezelfde leeftijd als ik. Zij had ook haar eigen leven. Dan realiseer je je wel dat geluk en gezondheid niet vanzelfsprekend is.’ Ze heeft ook al meegemaakt dat patiënten euthanasie aanvroegen, op grond van ondraaglijk en uitzichtloos lijden. Een aanvraag daarvan is goedgekeurd.

Renate werkt nu vier jaar op de afdeling en sindsdien is ze veel bewuster in het leven gaan staan, zich meer bewust van wat ze heeft en te verliezen heeft. ‘Je raakt aan de mensen gewend, maar als er een nieuw persoon binnenkomt, denk ik: wat kunnen we toch veel. Dan ben je dankbaar voor bepaalde dingen.’ Ze vindt het belangrijk om professionele afstand te bewaken.  ‘Ik zie collega’s wel eens spullen kopen voor cliënten, maar dat vind ik persoonlijk te ver gaan. Aan de andere kant zou ik nu niet snel naar een andere baan kijken, want dan laat ik de bewoners in de steek.’

Kwetsbaar 

Toen ze op Kreta op vakantie was met haar nieuwbakken echtgenoot, ervaarde ze hoe kwetsbaar het leven is. ‘Ik heb daar een auto gehuurd en dat was niet fijn, omdat ze daar links rijden. Ineens schoot door mij heen: als ik hier een auto-ongeluk krijg, zit ik net als mijn cliënten op de afdeling. Ik heb er zoveel voorbeelden van, dat het in één seconde afgelopen kan zijn. Zo hebben ze een tijdje geleden ook een VIG’er in huis gehad, die in een rolstoel op de afdeling lag. Door dat soort voorbeelden, word ik mij extra bewust van mijn eigen leven.’

LAAT EEN REACTIE ACHTER

68 + = 78